13.11.2026

Yerel kültürü çağdaş formlarla harmanlayan, usta isimlerin mirasını yenilikçi tınılarıyla buluşturan, oda müziğinden senfonilere uzanan yapıtlarıyla öne çıkan Prof. Dr. Onur Özmen ile keyifli bir söyleşi yaptık.
Okuyucularımızın sizi daha yakından tanımasını isteriz, kısaca kendinizi tanıtabilir misiniz?
1981’de Ankara’da doğmuşum. Babam eczacı Ünal Özmen, annem fen bilgisi öğretmeni Lale Özmen’dir. Eşim ressam Deniz Özağ, kedim Zeytin ve köpeğim Dali ile hâlen Ankara’da yaşıyor, Hacettepe Üniversitesi Ankara Devlet Konservatuvarı’nda çalışıyorum. Bir yandan aktif olarak bestelemeye devam ediyor ve kendimce amatör fotoğraf çalışmaları yapmaya çabalıyorum. Elbette bugün olduğum noktaya gelebilmek için epeyce yol katetmem gerekti. Babam resim yapar, amatör olarak da keman çalardı. Bu sayede evde sanatsal bir ortam vardı. Ortaokul çağımda bir arkadaşımın aldığı müzik dersinde çok hoşuma giden bir ezgi duydum. Piyanom yoktu ama üzerinde nota adları olan ve onlara basınca sinek vızıltısına benzer bir ses tonuyla notaları çalan bir hesap makinem vardı. Eve gidince o hesap makinesinde duyduğum ezgiyi kulaktan çıkarıp kâğıda 3-3-4-5-5-4-3-2… vb. şeklinde yazarak kendimce ilk nota yazma deneyimimi gerçekleştirdim. Sonra bu ezginin ne olduğunu merak edip dönemin koşullarında araştırmalar yaparak kaynağa ulaştım. Bu yolculuk bende büyük bir merak ve istek uyandırdı. O ezgi Beethoven’in 9. Senfoni’sinin meşhur temasıydı. Böylece Beethoven’i, müziği ve besteciliği keşfettim. Durumu gören ailem bana bir klavye aldı. Bu klavye sayesinde kendi kendime, iki elimi de kullanarak bir şeyler çalmayı, müzik öğretmenim Refik Saydam’ın yardımıyla temel müzik teorisini ve yine kendi çabamla bestelediğim uyduruk ezgilerimi, parçalarımı notaya almayı öğrendim. Durumu fark eden değerli müzik insanı ve aile dostumuz Mustafa Hoca, doğru düzgün ses çıkartmakta zorlanmama rağmen ıslıkla kulağımın duyabildiğini tespit etti ve beni uzun süre çalıştırdı. Ayrıca Mustafa Apaydın ve eşi, yine ortaokul müzik öğretmenlerimden Hürriyet Apaydın, aileme bir piyano almanın artık şart olduğunu dile getirdiler. Piyano eve gelince bütün hayatımı müzik üzerine kurmaya başladım. Uzun süredir gittiğim konserler, duyuşumun gelişimi, teori alanında kendimi ilerletmem ve lisede tanıştığım müzik öğretmenim Süreyya Çağlar’ın da etkisiyle beste çalışmalarımı biraz daha ilerlettim. Bu dönemde henüz hiç piyano dersi almamışken başta okul korosu olmak üzere çeşitli korolara eşlik yapıyor, yine aynı korolarda şarkılar söylüyordum. Bu arada kendi kendime piyano öğrenme sürecimin konservatuvar öğrencilik yıllarımda piyano hocam Yasemin Marlalı’ya epey iş çıkardığını tahmin ediyorum. Bu hâlimle eşlikçi olarak yine de birçok konsere çıktığımı söylemeliyim. Müzik iyice tutku hâline gelmişti. Henüz konservatuvara girmeden Süreyya Hoca benim bir şarkımı söyletmişti. Besteci olarak sahneye ilk çıkışım o şarkım sayesinde oldu. O yıllarda pek bir şey bilmeden konservatuvar kompozisyon bölümü sınavına girdim. Hazırlığım yeterli olmadığı için kazanamadım ama sınav sayesinde Muammer Sun ile tanıştım. Muammer Hoca bende bestecilik için gereken malzemenin olduğunu ancak sınav seviyesine erişebilmem için çalışmam gerektiğini söyledi. Zaman zaman Muammer Hoca’ya da çalışmalarımı göstererek iki sene boyunca öğrencisi Yiğit Aydın ile konservatuvara hazırlandım. Aynı dönemde Ertuğrul Oğuz Fırat’ın hafta sonu derslerine de katılıyor, orada müzik kültürümü derinleştirmeye çabalıyordum. Ortaokulda başlayan bestecilik tutkusu 1998 yılında Hacettepe Üniversitesi Ankara Devlet Konservatuvarı Kompozisyon Sanat Dalı’na girmemle hem meslek hem de hayat biçimine evrildi.

Kompozisyon eğitiminizde Burhan Önder, Muammer Sun, Turgay Erdener ve İlhan Baran gibi birbirinden farklı estetik anlayışlara sahip isimlerle çalıştınız. Bugünkü müzikal kimliğinizde bu hocaların izleri nasıl hissediliyor?
Konservatuvardaki ilk kompozisyon hocam Burhan Önder oldu. Burhan Hoca ile armoni, kontrpuan ve kompozisyon alanında iki sene çalıştık. Ancak bu iki sene âdeta dört beş seneye bedeldi. Hoca bazen hafta sonları bile müzikal analiz partileri yapar; sabahlara kadar bitmeyen armoni, kompozisyon ödevleri verirdi. Bazen analiz makaleleri yazdırıyor, bazen de halk müziği derlemeleri yaptırıyordu. Bu süreç bana disiplin ve çalışma konusunda çok şey kazandırdı. Burhan Hoca bir yandan Klasik Batı Müziği formlarını, armoniyi disiplinli bir şekilde öğretirken bir yandan da özgün kompozisyonlar besteleme konusunda hayal gücümü kamçılıyordu. O zamanlar lise mezunu bile olsanız tekrar lise okuyordunuz. Ben de lise mezuniyetimden sonra tekrar konservatuvarın lisesine girerek ilk iki sınıfı Burhan Hoca ile okudum. Sonra lise üçüncü sınıfı atlayarak lisans eğitimime başladım. Bu noktada kompozisyon hocam Muammer Sun, armoni ve kontrpuan hocam Turgay Erdener oldu.
Muammer Sun benim ilk hocam Burhan Önder’in de hocasıydı ve bazı konularda Burhan Hoca ile benzerlik gösteriyordu. Muammer Hoca’nın üç sene boyunca öğrencisi oldum. Bu süreçte hocayla kompozisyon, orkestrasyon ve biraz da dörtlü armoni çalıştım. Muammer Hoca birçok konuda derinleşmemi, birtakım yeni fikirler geliştirmemi ve bakış açımı çok yönlü hâle getirmemi sağladı. Muammer Hoca sert bir hocaydı. Bazen uyguladığı katı yöntemler ağır geliyordu. Ancak ileride bunun çok faydasını gördüğümü söylemeliyim. Muammer Sun’un öğrencisi olmak biraz da ideolojik bir sorumluluk getiriyordu. İlk başlardan bugüne kadar sahip olduğuma inandığım idealist bakış açımın temelinde bu sorumluluk vardır diye düşünüyorum. Hocayla kitap yazma çalışmaları bile yaptık ama tamamlayamadık. Öğretmenlik hayatımda bu çalışmaların katkısı da çok büyüktür. Dersler dışında hocayla vakit geçirmek, anlattıklarını dinlemek de ayrı bir mutluluktu.
Lisansın son yılında Muammer Sun ve İlhan Baran’ın okulda ek ders ücretli ders vermesinin engellenmesi üzerine Turgay Erdener’in öğrencisi oldum. Turgay Hoca zaten armoni ve kontrpuan hocam olduğu için doğal olarak yabancılık çekmedim. Turgay Hoca ile çalışmak çok keyifliydi. Hocanın engin kültürü, armoni konusundaki üstatlığı ve özgür bakış açısı beni epey ileri itti diye düşünüyorum. Son sene yaşadığım bu özgürlük duygusu müziğime de yansıdı. Elbette Muammer Hoca ile çalışırken de özgürdüm ama Turgay Hoca’nın sakinliği ve çalışma yöntemi daha farklıydı. Özellikle o dönemde bu durumun bana çok iyi geldiğini düşünüyorum. Daha sonraki yıllarda Turgay Hoca ile yüksek lisans ve sanatta yeterlik yaptım. Aslında yıl temelinde konuşmak gerekirse en uzun süre çalıştığım hocam Turgay Hoca’dır. Birçok farklı alanda birçok şey öğrendim hocadan. Estetik anlayışımın incelmesinde büyük katkısı olduğunu söylemeliyim.
İlhan Baran en yakın olduğum hocalarımdan biri olmasına rağmen resmî olarak kompozisyon hocam olmadı. Hocanın derslerini henüz okula girmeden izlemeye başladım. İlhan Hoca’nın dersleri herkese açıktı ancak tek şart devamlılıktı. Tüm öğrenciliğim boyunca hoca okuldan ayrılana kadar resmî derslerim haricindeki derslerine de eksiksiz katıldım. Caz, Romantik Dönem Müziği ve 20. Yüzyıl Armonileri derslerini dinlemek inanılmazdı. Bu derslerin tümü bilim konularıyla da destekleniyordu. Hoca amatör bir fizikçi kadar meraklıydı bu konulara. Resmî olarak öğrencisi olduğum zamanlarla konuk olarak girdiğim dersler arasında hiçbir fark yoktu. Resmî öğrenciye de konuk öğrenciye de aynı şekilde davranır ve aynı sorumlulukları beklerdi. Ancak hocaya olan yakınlığım sayesinde kompozisyonla ilgili çalışmalar da yapabildim. Bu çalışmalar, müziğimin notasını hocaya bırakmam, daha sonra da bu notayı hocadan geri almam şeklinde gerçekleşiyordu. Hoca renkli kalemlerle nota üzerine eleştiri ve önerilerini yazar fakat benimle yüz yüze konuşmazdı. İlhan Baran, inanılmaz ufuk açıcı, başlı başına iki ayaklı bir üniversite gibiydi.
Adlarını andığım dört hocama da çok şey borçluyum. Her birinin kendine has özellikleri, yöntemleri ve eğitimci kişilikleri bana çok yönlü bir bakış açısı kazandırdı. Bu yüzden ben de öğrencilerimin eğitim hayatları boyunca tek bir hocanın öğrencisi olmalarının çok iyi bir şey olmadığını düşünüyorum. Birçok hocayla çalışmak bana göre zenginliktir. Hâlihazırda öğretmenlik yaptığım sanat dalımda da bunu mümkün olduğunca uygulamaya çabalıyoruz.

Onur Özmen ©️ Levent Kuterdem
Eser kataloğunuzda senfonilerden fagot dörtlüsüne, grafik roman müziklerinden tiyatro eserlerine kadar geniş bir yelpaze var. Bir projeyi kabul ederken sizi en çok heyecanlandıran unsur nedir?
Beni en çok heyecanlandıran ilk unsur tasarladığım bir müziği duyabilecek olmamdır. İkinci unsur ise benimle birlikte başkalarının da duyabilmesi ve düşüncelerime, duygularıma ortak olabilmesi olasılığıdır. Ayrıca farklı alanlarda deneyler yapmak hoşuma gidiyor. Örneğin fagot dörtlüsü çok da bilindik bir topluluk değil. Bu tarz değişik gruplar için yazmayı kendime karşı bir meydan okuma olarak görüyorum. Kısıtlı imkânlarla bir şey ortaya koymayı seviyorum. Yine tiyatro, sinema ve dizi müziği alanlarında çalışmak da daha büyük kitlelere ulaşmak imkânı vermesinden ve bir senaryonun, filmin ruhunu destekleyen müzikler yazmak açısından bana ayrı bir haz veriyor. Bu bir tür oyun gibi. Başka birilerinin hayal gücüyle kendi hayal gücünüzü birleştirip yeni bir kolektif hayal gücü elde ediyorsunuz. Besteciliğin aşırı bireysel bir iş olması da bu tür kolektif işleri heyecan verici kılıyor.
Müziğinizde zaman zaman Türk halk müziğine ve Anadolu kültürüne gönderme yapan başlıklar görüyoruz. Geleneksel malzemeyi çağdaş müzik içinde kullanırken nelere dikkat ediyorsunuz?
Besteci hem yaşadığı hem de yaşamadığı ama ilgi duyduğu topraklardan beslenmeli. Ancak ilk olarak yaşadığı topraklardan elbette… Zira çocukluğunuzdan itibaren kendi çevrenizdeki kültürü doğal olarak alımlarsınız. Çaba harcamasanız bile bir birikim oluşur. Bunu bilinçle kullanmaya başladığınızda derinleşirsiniz. Ben bu konuda türlü çalışmalar yaptım. Nadir olarak bilindik bir halk türküsünü kullanmakla beraber divan müziği materyallerini ve Anadolu müzik kültürünü bir tür baharat gibi düşünerek müziğime serpiştirdim. Müziklerim genelde makamsal çekirdekleri, yerel imgeler yaratabilecek tartımları ve geleneksel Türk müziği formlarını ve tüm bu materyallerin soyutlamalarını içermektedir. Örneğin Soyut Ardıl adlı fagot dörtlümdeki halay, horon, uzun hava gibi başlıklar hiçbir bilindik halk ezgisini içermez. Bunlar bazen tartımlarla bazen de makam çekirdekleri ile işlenmiş, daha çok imgelere dayalı müziklerdir. Müziklerimin sanıyorum yüzde doksanında durum böyledir. Hatta çoğunda bir başlıkla yönlendirmede bulunulmaz. Ancak bazı durumlarda doğrudan bir halk ezgisini kullandığım da oldu. Âşık Veysel Üçlemesi, Zeybek ya da Çanakkale İlk Işık bu tarz müziklerimdendir. Bu biraz da konserin amacına hizmet etmesi açısından kullandığım bir yöntem oldu aslında.
Bazen kendi toprağımın dışında Japon kültürü vb. başka unsurlardan faydalandığımı da söylemeliyim.
Birçok genç bestecinin öğretmeni olarak, sizce bugün Türkiye’de kompozisyon eğitiminin en güçlü ve en geliştirilmesi gereken yönleri nelerdir?
Türkiye’de konservatuvar sayısı kadar, hatta neredeyse konservatuvarda bestecilik eğitimi veren hoca sayısı kadar farklı eğitim yöntemleri olduğunu düşünüyorum. Bu işin doğası zaten böyledir. Her hocanın öğrenciye yaklaşımı farklıdır. Bazı hocalar kadim teknikleri öğretmenin önemi üzerinde dururken bazı hocalar ise doğrudan daha öncü müzikler yaratma çabasını önemsemektedir. Bence bunlar çelişen kavramlar değil. İyi bir besteci yetiştirmek için bu farklı yöntemler gereklidir, hatta öğrenci mümkün olduğunca farklı hocalarla çalışarak her hocadan değişik şeyler öğrenmelidir diye düşünüyorum. Bu, bestecilik eğitiminin güçlü tarafı bana göre. Ancak geliştirilmesi gereken en önemli şey işin icra kısmı. Biz öğrenciyken lisede oda müziği eserlerimiz, lisans devresinde de orkestra eserlerimiz mutlaka çalınırdı. Şimdilerde bestecilik konserlerinde öğrenciler orkestra eserlerini çaldıramıyor. Bu deneyimi yaşamadıkları için öğrencilik hayatlarında bir eksiklik oluşuyor. Yalnızca eğitim aşamasında da değil, sonrasında da orkestra müziklerini duyamamak öğrencilerin bu konudaki bilgilerinin teorik düzeyde kalmasına yol açıyor. Zira orkestralarımız yeni müzikler icra etmek konusunda pek iştahlı değil. Bunun sonucu olarak ilerleyen dönemlerde çalınan orkestra eserlerinde müzisyenlerle sorunlar yaşıyorlar. Çünkü öğrenciyken arkadaşlarının, hocalarının eleştirilerinden mahrum kalıyorlar. Besteci, eserleri çalındığı ve dinlendiği kadar vardır. Bestecilik eğitimi genel bir donanım kazandırır ama gerçeklerle yüzleşmek, müzisyenlerle ilişki içinde olmak, dinleyiciye kavuşmak bestecinin en büyük eğitimidir. Bu konularda ciddi politikalar geliştirmek gerekliliği açıktır. Bazı çabalar olmadığını söylemem. Ancak yeterli değil ne yazık ki.

Onur Özmen, kedisi Zeytin ve köpeği Dali ile… ©️ Deniz Özağ
1. Senfoni: Sarkastik gibi büyük ölçekli eserler yazmak ile oda müziği bestelemek arasında zihinsel olarak nasıl bir geçiş yapıyorsunuz?
Her yapıtın bir biçimi yani formu vardır. Biçimin eski, bilindik olması ya da alışılmışın dışında olması aslında çok önemli değildir. Önemli olan biçimin ayakta kalabilmesidir. Ben bazen senfoni, sonat gibi eski kadim biçimleri kullanırken bazen de daha çok kendime has, daha önce başkasının kullanmadığı biçimler uydurmak peşinde koşuyorum. Ancak o alışılmadık arayışların içinde de mutlaka eski biçimlerin etkisi oluyor. Hatta bir besteci olarak farkında olmadan, istemeden bir başka fikri taklit etmiş olma olasılığınız bile vardır. Besteleme aşaması öncesinde izleyeceğim rotaya karar verirken biçim benim için rehber oluyor. Eğer büyük ölçekli bir müzikse kendimi ona göre hazırlıyorum. Eğer daha küçük ya da bağımsız bir müzik fikri düşünüyorsam da yine yola biçimi en baştan tasarlayarak çıkıyorum. Kısacası bir geçiş yapmaktan ziyade her yapıtı kendi içinde bir yol olarak görüyor ve kimi zaman aynı anda çalışabiliyorum. Bazen büyük ölçekli bir müzik çalışırken bir yandan da daha küçük çalışmalar ortaya çıkabiliyor. Açıkçası zihinsel bir geçişten ziyade çok katmanlı bir zihinsel yapı içinde olduğumu söylebelirim.
Sinema, tiyatro ve belgesel müzikleri yazarken edindiğiniz deneyimlerin konser müziğinizi nasıl etkilediğini düşünüyorsunuz?
Bu tür müziklerde şahsi ve felsefi fikirler biraz devre dışı kalır, beğenilme ve atmosfer yaratma kaygısı daha çok öne çıkar. Sonuçta tiyatroda, televizyonda ya da sinemada izlenen bir işin malzemesi ses olan dekorunu yapmakla görevlisiniz. Bu, sanatsal dokunuşlarınızdan mahrum olduğunuz anlamına gelmez. Ancak en yeniyi aramak, yapılmamış olanı denemek, ideolojik olarak kendi kültürünüzden faydalanmak ve benzeri çabaları biraz daha geride bırakırsınız. Örneğin bir sahne için tamamen tonal bir müzik ya da hatta arabesk bir şarkı bestelemek zorunda bile olabilirsiniz. Bu bana birçok farklı alan tanıma şansı veriyor. Ayrıca yeniyi aramak, alışılmamışı bulmak, kendi dilimi oluşturmak, korumak gibi kaygılarımı da azaltıyor. Böyle olunca salt müzisyenlik düşüncesi öne çıkıyor. Felsefe biraz geride kalıyor. Sonuç olarak bu tür çalışmalar, sanatsal yapıtlar üretme çabamda bir tezat yaratmadığı gibi genel müzik düşünceme özgürleştirici bir katkı sunuyor.
Eserlerinizde sıkça farklı çalgı kombinasyonları tercih ediyorsunuz. Sizi alışılmışın dışında topluluklar için yazmaya yönelten şey nedir?
Gereklilikler! Aslında bu tercihleri ben yapmıyorum. Yani benden dört obuaya müzik yazmam istendiği için o topluluğu kullanıyorum. Arkadaşımın oda müziği sınıfında flüt, obua, klarnet öğrencisinin çok; fagot ve korno öğrencisinin az olması, alışıldık bir üflemeli beşli yerine yalnızca flüt, obua ve klarnet için bir üçlü yazmama yol açıyor. Kimi zaman da dostluk ilişkileri etkili oluyor. Özellikle öğrenciyken yazdığım müziklerde hep yakın arkadaşlarımla çalışma isteğim, arkadaşlarıma göre çalgı seçmemi gerektirmiştir. Elbette bazen farklı birtakım tını arayışları da tercihlerimi etkiliyor. Farklı kombinasyonların bir avantajı da kişiye alışılmadık renkleri araştırma imkânı tanımasıdır. Bu tip deneyimler orkestra müziği besteleme sürecine de katkı sağlıyor.
Bugün genç bir besteci size “Kendi sesimi nasıl bulabilirim?” diye sorsa ona vereceğiniz en önemli tavsiye ne olurdu?
Genç besteci her yolu denemelidir. En az yargılanacağı dönemde kendi dilini oluşturma çabasına birçok farklı deney yapması büyük katkı sağlar. Modası geçmiş tekniklerden en avangart stillere kadar uygulamalar yapmak önemlidir. Hatta başlangıç aşamalarında taklit yapmak da ileride kendi yolunu bulmasında genç besteciye ışık olur. Bir bestecinin kendi sesini bulması gerçekten çok kolay bir süreç değildir. Müzik tarihinde dili sürekli değişen çok besteci var. Bu da doğaldır. Sanatçıların eserleri bu nedenle çoğu zaman kendilerine ait özel dönemlerle tanımlanır. Benim şahsi görüşüm genç bestecilerin bir yandan özgün ve serbest kompozisyon denemeleri yaparken bir yandan da çok sağlam ve derin bir şekilde armoni, kontrpuan ve form öğrenmesinin önemli olduğu yönünde. Armoni size sabrı, dar alanda buluş yapmayı; kontrpuan ezgi, tema üretebilmeyi, ustalığı; form ise müzikal mimariyi öğretir. Tüm bu çalışmalar aslında bir estetik terbiyesidir. Yani genç besteci klasik armoni eğitimi alıyor diye kompozisyonlarını bu armoniyle yapacak diye bir şey yoktur. Aldığı armoni, kontrpuan ve form bilgisi eğitimi öğrenciyken; hangi tarzda, türde, boyutta eser yazarsa yazsın estetik arayış yapmasının yolunu açar. Bu sırada çeşitli stilleri öğrenmeye yarayan deneyler, arayışlar ve bunların sonuçlarıyla yüzleşmek de öğrencinin ileride oluşturmaya başlayacağı dili yavaş yavaş keşfetmesini sağlar.
Üzerinde çalıştığınız 2. Senfoni ve Klarnet Konçertosu hakkında dinleyicilere küçük ipuçları verebilir misiniz? Bu eserlerde önceki çalışmalarınızdan farklı olarak neler duymayı beklemeliyiz?
2. Senfoni’min de klarnet konçertomun da ilk iki bölümünü bitirebildim ama iki eserin de henüz üçüncü bölümleri yok. İlk senfonime konser sonrası Şefik Kahramankaptan “Sempatik Senfoni” adını takmıştı. Kendi eserime sempatik demek benim için iddialı olacağından ve barındırdığı birtakım imgelerden ötürü ilk senfonime ben başka bir tanım yapmış ve onu “sarkastik senfoni” diye anmaya başlamıştım. Buradan yola çıkarak ikinci senfonime de bir ad taktım. Bitirmeyi becerebilirsem onu da Sinematik Senfoni olarak tanımlayacağım. Bu ikinci senfoniyi Cicero filminin müziklerini bitirdikten sonra çalışmaya başlamıştım. İçinde epeyce sinematik etkiler olduğunu söylemeliyim. Klarnet konçertosu ise daha farklı bir çabanın ürünü. Klarnete; flüt, obua, fagot, korno, trompet, trombon, dört keman, iki viyola, viyolonsel ve tek kontrabastan oluşan çok küçük bir orkestra eşlik ediyor. Bu da aslında benim için bir tür manifesto gibi. Büyük senfoni orkestralarımızın artık pek dikkatini çekmediğimiz ya da çekemediğimiz günümüzde gerektiğinde kendi başıma kurabileceğim bir kadro oluşturmak istedim. Yine bu eserimde de birtakım sarkastik imgelerin olduğunu söyleyebilirim. Sarkazm, daha doğrusu sarkastik birtakım imgeler sanıyorum müziklerimde genel olarak etkili. Bu iki müziğin tasarlanan bir konser tarihine sahip olmaması tamamlanmalarını geciktiriyor. Zira sürekli onları erteleyip çalınması kesin oda müziği eserlerini bitirmekle uğraşıyorum.
Geriye dönüp ilk opuslarınıza baktığınızda, bugün yeniden yazmak istediğiniz ya da “İyi ki böyle bırakmışım.” dediğiniz eserler var mı? Bir besteci olarak zaman içinde kendinizi nasıl değerlendirdiğinizi merak ediyoruz.
Aslında var. Özellikle öğrencilik döneminde yazdığım bazı eserlerin formlarını şimdiki bakışımla farklı kurgulardım. O dönemde yazdığım bazı müziklerin çok fazla fikre boğulduğunu fark ediyorum. 6-7 dakika içinde bu kadar yoğun müzikal fikir kullanmak yerine içindeki malzemeyle 30-40 dakikalık daha cüsseli bir eser çıkarırmışım diye düşünüyorum. Ancak hiçbirini dönüp düzeltmek, yeniden ele almak istemem. Onlar artık orada yerini aldı. Yeni müziklerimde malzeme ekonomisi ve malzemeyi geliştirme konusunda epey çabalıyorum. Besteci olarak kendimi nasıl değerlendiririm bilemiyorum? Bir şeyler anlatma derdim var. Bunu elimden geldiğince kendime has şekilde yapmaya çabalıyorum. Günün birinde, müziklerimi geride bırakıp gittiğimde birileri hâlen onları çalmaya ve dinlemeye devam ederse o zaman amacıma ulaşmışım demektir diye düşünüyorum. Umarım öyle olur.
Bu keyifli söyleşi için çok teşekkür ederiz hocam.
Benimle bu söyleşiyi yaptığınız için size ve Andante ailesine ben teşekkür ederim.
Yiğit Yüksel

Tüm Yazarlar