14.02.2012
Borusan'dan yine çekici bir tema ve düzeyli icra
Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası'nın (BİFO) orkestral eserlerden oluşan ikinci CD kaydının da çok iyi olması, hem şaşırtıcı hem de galiba artık alışmamız gereken bir durum. Yine ilk kayıttaki gibi değişik bir repertuvarla karşı karşıyayız; tematik, birbiriyle bağlantılı eserlerden oluşan güzel bir program bu. Kayıt, Prokofiev'in İskit Süiti ile açılıyor. Orkestra bu eserin ilk iki bölümünde, vahşeti ve törensel havayı sunmada çok başarılı. Hem değişik renkler yakalıyor, hem de heyecanı üst düzeyde tutabiliyor. Dört bölümlü bu eserin kanımca problemli olan kısmı, sadece son bölümü. Burada, güneşin doğuşunun tasvir edildiği finalde, Sascha Goetzel bu tasvire odaklanmak ve biraz da empresyonist renkler aramak yerine, belki de bestecinin içinde yaşadığı dönem ve kaydın başlığına daha uygun bir arayıştan yola çıkarak, daha sivri, düz bir crescendo tercih edip günbatımındaki renkleri arama yoluna gitmemiş. Kayıttaki ikinci eser, Erwin Schulhoff'un Ogelala balesi süiti. Bu eser, Prokofiev'in eserinin ardından çok güzel bir tercih; zira her iki eserde de, en ünlü örneği Stravinski'nin Bahar Ayini balesi olan, barbarlık ve ilkelliğe dair motifler bulunuyor. Prokofiev'de ayinsel hava daha belirgin ve Goetzel de bu ayrımı dinleyiciye hissettirmekte başarılı. Schulhoff'un daha az melodik, ritmik öğelere dayanan eserinde, şef ve orkestra ısrarlı tekrarları dengeli bir şekilde sunar ve yeni ortaya çıkan motifleri belirginleştirirken, ortamdan ortama başarıyla geçiyor. BİFO kanımca bu eseri yurtdışında da seslendirmeli. Bartok'un ünlü Mucizevi Mandarin süiti, kayıttaki en iddialı ikinci eser. Daha zor ve birçok da iyi kaydı olan bu eserde BİFO yine başarılı bir icra ortaya koyuyor. İlk bölümde, Goetzel'in kaotik dalgaları sürekli bir yerlere çarpıyor gibi; bu yaklaşım CD'nin teması ve eserin dönemine son derece uygun. Üçüncü bölümdeki diyaloglar fazlasıyla düz; daha çok renk arıyor dinleyici. Finaldeki zor füg ise karakterli, dengeli ve etkileyici. Ardından, Holst'un Mükemmel Ahmak operasının bale süiti geliyor. İlk kez dinlediğim ve çok az kaydı bulunan bu eserde kulağı rahatsız eden bir şey yok. Ancak, CD'nin esas sürprizi sonda saklı olan La Valse. Defalarca kaydedilmiş olan Ravel'in bu ünlü eserinde BİFO hiç de fena değil. Tamam, burada Karajan veya Bernstein kayıtlarının rafineliği yok belki ama Orkestra eserin hem parodi olarak anlamını, hem yapısı bozulmuş halinin kaotikliğini hem de bundan doğan trajediyi kavramış. Bunun ötesinde, yaylıların yerine göre zarafet dolu çalışları, yerine göre dramatik çıkışları, flüt ve obuanın eser boyunca oyuncu çalışları ve tutarlı tonları, metal nefesliler ve vurmalıların sürükleyiciliği ile iddialı bir La Valse dinliyoruz. BİFO'nun bir sonraki kayıt için bizleri daha az bekletmesini umuyoruz.
Music from the Machine Age (Makine Çağı Müziği)
Bartok, Holst, Prokofiev, Ravel, Schulhoff
Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası / Şef: Sascha Goetzel
ONYX 4086
English summary:
BIPO surprises yet again with ballet suites
Following the success of their first CD, BIFO arrives at the international recording scene with a clever programme, combining ballet suites of four 20th century composers with Ravel's La Valse. In Prokofiev's Scythian Suite, the orchestra starts of with energy and brutality to carry on finely from there. The only debate could be the last movement, where conductor Sascha Goetzel prefers not impressionistic colours but a concrete portrayal of sunrise; not an interpretation that is against the spirit of the work though… Schulhoff's Ogelala suite is a logical follow-up to the first work, as both echo Stravinsky's Rite of Spring spirit and BIFO does well in a more rhythmic and less melodic work than Prokofiev's. Bartok's Miraculous Mandarin is generally no less good either, with Goetzel's wavy string conducting hitting and crashing effectively. But the third movement lacks colours and the dialogue in the orchestra does not meet the required standards. After Holst's The Perfect Fool, comes the real surprise in the CD as BIFO play La Valse with both its parody and tragedy of a supposed waltz. It is not as refined a recording as the best choices one has on CD, nevertheless, the string playing is charming and both the flute and the oboe show playfulness and spirit. One can only look forward to the next recording. Feyzi Erçin
