25.02.2015
Raoul Dufy (1877-1953) müzik eğitimi de almış bir ressamdı. Kariyeri boyunca pek çok klasik müzik konserine gitti. Özellikle evine yakın olan Le Havre binasında belediyenin senfoni orkestrası tarafından verilen konserleri mümkün olduğunca kaçırmazdı. Sanat kariyeri boyunca müziğe olan ilgisini hiçbir zaman kaybetmedi. Özellikle müzik enstrümanlarına karşı ayrı bir ilgisi vardı. Bu tablosunda olduğu gibi, konser ortamını renkler ve çizgilerle yeniden yaratmak, Raoul Dufy’nin öncelikli amaçlarından biriydi. Sanatçı, müziğin kimyası ve ritimlerin atmosferini tablolarında aktarabilmeyi başarmıştır.
1946 yılında tamamlanan tablo bugün Nice’te bulunan Museé des Beaux-Arts’da sergileniyor. Kendimizi bu eserde, sahnenin arkasından tüm orkestra ve seyircileri gözlemlerken buluyoruz. Her ne kadar, sol tarafta bize en yakın duran timpanist, ressam tarafından bir iki fırça vuruşuyla resmedilmiş olsa da, enstrümandan çıkan ses dalgaları, detaylarıyla birlikte çok başarılı sunulmuş. Raoul genellikle konservatuvardaki orkestra provalarında sahnenin en arkasındaki basamaklarda bir pozisyon belirleyip tablosunu öyle yaratırdı. Özellikle dönemin en meşhur timpanisti Passerone’nin yakınında olmaktan hoşlanırdı. Bu tabloda bize en yakın duran müzisyen de muhtemelen Passerone. Raoul bulunduğu hakim konumda tüm orkestrayı ve seyircileri istediği gibi resmedip, eseriyle dilediği gibi oynayabiliyordu. Elbette bu süreçte güzel müzik dinlediği de aşikâr.
Tablonun ortasındaki piyanist sahnede seyirci önünde müzik yapıyor. Piyanistin kolundaki keskin çizgiler piyanoyla örtüşerek sanatçının hızlı veya heyecanlı bir parça çaldığını bizlere anlatıyor. Ressamın pek çok resminde gördüğümüz üzere, geç Romantik dönemi yansıtan müziklerin başrolünde yer alan üç enstrüman ailesi burada detaylı biçimde resmedilmiş durumda. Üflemeli ailesi en arka sırada her zaman olduğu gibi müzikteki anlarını bekliyor ve ressamın görüş alanında bizlere ulaşıyor.
Şefin solunda kümelenen kemanlar, sağındaki çello grubuyla destekleniyor. Müzik tüm yoğunluğuyla sahneyi kavrıyor ve ressamın ince çizgileri sayesinde ölümsüzleşiyor. Böylece fiilen o konserde olmasanız bile resim, renk ve çizgi vasıtasıyla ressam bizleri bu sahneye taşıyor.
Zekeriya Şen
